Ziyaretçi Defteri

TEMAD yönetiminin iyi niyetinden buradaki hiçbir meslektaşımızın şüphesi yok, fakat gidilen yol yanlış. Benim ısrarla vurgulamak istediğim konu TEMAD'ın kişisel çabalarıyla sonuca ulaşamayacağıdır.Bunun nedeni de tabanıyla kopuk olmasıdır. Kendisini içe kapatarak, yapılanı yapılacağı bizlerle paylaşmayarak çözüm üretemez. Burada bu site olmasa ne oluyor ne bitiyor kimsenin haberi olmayacak. Tek yapmaları gereken buradaki yapılanı kendilerine uygulamak meslektaşlarımızı bütünleştirmektir. Zaten yapılan eylemlerdeki yetersizlik meslektaşlarımızın bölük pörçüklüğünden kaynaklanıyor. Bunu, TEMAD yönetiminin yapacak kudreti var.Selam ve saygılarımla...

DERNEK Mİ, SENDİKA MI? Derneğimiz, ilgili yasası uyarınca; “kamu yararına çalışan dernek” statüsündedir. Amaçları da geçerli yasal tüzüğünde belirtilmiştir. Yöneticileri, bu hükümlerin dışında eylem yaparsa “kamu suçu” işlemiş olurlar, sanırım. Öncelikli olarak, boyunduruklarından kurtarılıp, kendi mülkiyeti olan bir genel merkez binasında barınmalıdır. Sendika gibi çalışan bir dernek duymadım.

Temad yönetimini bazıları gibi acımasızca eleştirmeyi düşünmem, yönetimin iyi niyetinden ve özverisinden de eminim, lakin çalışmalarını bizimle paylaşmalı bize ihtiyaç duyduğumuz açıklamaları yapmalı bize yön göstermeli. Bu site olmasa kim ne yapacağını bilmiyor mücadelede tek yürek tek vucut olmak lazımdır, yoksa aklıma geldi namımız yürüsün o halde basın açıklaması yapalım dersen 7-8 kişi ile kendi adınızı bile duyuramazsınız, assubayların gücü sorgulanır hale gelir zarar vermiş oluruz. Temad 9/2 konusunda kesinlikle taviz vermemelidir, çalışmaları bizimle paylaşsın nasıl destek veririz açıklasın, birçok şubemiz lokal ve geziden başka bir faaliyette bulunmuyor buradaki gücümüz aktif hale gelsin, bunun çarelerini Temad bulsun, artık eylemse eylem haklarımız için ne gerekiyor yapalım biz hazırız. Temad hazır mı onu bildirsin? Saygılar sunarım.

TEMAD kendi içine kapanmayı tercih ettiği müddetçe bir adım yol alamayız. Nasıl 1/4'ü olmazsa olmazımız ise 9/2 de öyledir. Kaç yıldır eğer hâlâ bunun önemini kimseye anlatamadıysak söylenecek bir şey kalmıyor demektir. Burada demek ki TEMAD'ın kopukluğu sadece bizlerle değil TBMM'deki vekillerle de var demektir. Anlamadığın husus verilen tüm müjdelere rağmen ortada Hükümet'in ve Genelkurmay'ın bu hususta çalışmaları tamamlanmışken ve de yasa teklifi hazırlanmışken nereden çıkıyor bu yasa teklifleri? Böyle bir yasa hazırlanırken eğer bu mesleğin asli sahipleriyle bir mütalaa yapılmadan böyle bir teklif veriliyor ve düzeltilmesi hususunda hiçbir çaba sarf edilmiyorsa, yapılan bu hamlelere bir açıklama dahi yapılmıyorsa o zaman mücadelenin de zaten anlamı kalmamış demektir. Herhalde bizler olanı biteni uçan kuştan öğrenecek değiliz! Şimdi denecek ki varsa öneriniz sunun. Öneri çok, ama kulak ardı edildiği sürece bir adım ilerleyemeyiz. Bu işin yolu içe kapanıklıktan kurtulup, şeffaflığa bürünüp, bir an önce tabanla kucaklaşmak, herkesi bir çatı altında toplamak ve en önemlisi bir iki kişinin sırtından bu yükü alıp topluca herkesin elini taşın altına koyduğu etkili eylemlere gitmektir. Yoksa birileri vereceğiz der, diğeri çıkar bütçede imkan yok der. Tıpkı yıllardır oyalandığımız gibi al gülüm ver gülüm gider böyle. Bizler burada kendimiz çalıyor kendimiz oynuyoruz. Yasal temsilcimiz ortada yok.Bu hususları tartışacağımız yasal temsilcimizin çatısı altında bir forumumuz dahi yok. Ne yapıyor veya neler yapmakta kimsenin hiçbir bilgisi yok. Nedir bu ketumluk ?.. Yıllardır iletişimsizlik üzerine kurulu süregelen bir ambargo uygulanıyor.Bunun nedeni nedir anlam veremiyorum...Sistem aynı sistem, tek değişen kişiler. Acaba diyorum ve aklıma farklı düşünceler geliyor. Artık kimsenin değil yıl, ay bile bu kandırmacaya tahammülü yok. Yeter artık yıllarca bu şerefli mesleğin emekçilerinin onur ve gururuyla oynadıkları.Atalım artık şu üstümüzdeki yükü ve B planlarımızı yürürlüğe koyalım. Yoksa B planları ivedilikle oluşturalım. 657'nin yeniden inşa edileceği söylentilerinin dolaştığı şu günlerde 9/2 ve 1/4'ünü beklerken bir katakulliyle farklı statüler ve farklı hak gasplarıyla karşılaştırılırsak hiç şaşmam. Selam ve saygılarımla. :upset

TEMAD Genel Başkanı, Sayın Ahmet Keser'in 06 Mart 2012 tarihinde TEMAD internet sitesinde “Başkandan mesaj” başlığıyla yayınlanan bilgilendirme mesajında: Emekli astsubaylar lehine sonuçlanan hiçbir somut gelişmenin olmadığı. Açıklamalarından da anlaşılacağı gibi, yeni yönetimin de bundan önceki yönetimde olduğu gibi dosya hazırlamakla ve bu dosyaları ilgili makamlarla iletmekten ileriye gidememişlerdir. Ben acil olarak yeni seçilen TEMAD Yönetiminde, Emekli astsubayların özlük haklarından en kısa sürede iyileştirme yapılması, Türkiye Cumhuriyeti'nde eşit koşullardaki devlet memurları arasında (sivil-asker dâhil) 1.derecenin 4.kademesine yükseltilmeyen tek kamu görevlisi astsubay zümresidir. Bu ayıp en kısa sürede giderilmesi için mücadeleye devam edilmeli. 21 Mart 2006'da kabul edilen, Milli İstihbarat Teşkilatı ve Emniyet Hizmetleri Sınıfına dâhil kadrolar ile çarşı ve mahalle bekçisi kadro unvanı esas alınarak emekli aylığı ödenenlerden emekli aylıklarıyla birlikte makam tazminatı ödenmesine hak kazanamamış olanlara, her ay emekli aylıklarıyla birlikte 100 TL tutarında ödeme yapılmasına rağmen, emekli astsubaylardan gasp edilen bu ödeme yapılması için, hükümete baskı artırılmalı. Sayın Genel Başkan Ahmet Keser'in dikkatini çekmek ve mücadelenin nasıl verildiğini tekrar hatırlatmak için daha önce de bu sitede yayınladığım 21 MAYIS 2000 TARİHLİ MİLLİYET GAZETESİNİN BU HABERİNİ MESAJIMIN SONUNA EKLİYORUM. Sayın Genel Başkan’dan son olarak emekli astsubayların birlik ve beraberliğini sağlayacak projeler üreterek, sosyal meydanın da nimetlerinden yararlanarak. TEMAD’a destek olmak ve emekli astsubayların sesini daha gür duyurması için kurulan ve bu yolda mücadele eden emekliassubaylar.org internet sitesine destek olmasını temenni diyorum. GÜÇLÜ VE SES GETİRMESİ İÇİN YAPILACAK MÜCADELERDE KATILIMIN YÜKSEK OLMASI ÇOK ÖNEMLİDİR. BU KATILIM NE KADAR YÜKSEK OLURSA ALINACAK SONUÇ DA O KADAR HIZLI VE ÇABUK OLUR. İŞTE SİZE İSPATI: Temsil tazminatından yararlanmak isteyen emekli subaylar Başbakanlık'ı dilekçe yağmuruna tuttu. Kamuoyunda "kıyak emeklilik" olarak bilinen yasaya bağlı olarak hazırlanan ve 26 Nisan'da yayımlanarak yürürlüğe giren "Temsil Tazminatı Verileceklere İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı" halen görevde olan albay ve yarbaylardan aldığı tepkiden sonra, binlerce emekli albay ve yarbayı da harekete geçirdi. Emekli Subaylar Derneği ve devre irtibat bürolarıyla koordineli bir biçimde Başbakanlık'a başvuran emekli albay ve yarbayların sayısının 5 bini aştığı ileri sürüldü. Temsil tazminatıyla ilgili kararda 7 bin ve üstü göstergeden makam tazminatı alanlara temsil tazminatı verilmesini yasaya aykırı bulan ve 4 bin 500 göstergeden makam tazminatı alan emekli subaylar, dilekçelerinde şunları kaydetti: "Bakanlar Kurulu 10.03.2000 gün ve 2000 / 457 sayılı kararname ile bu görevlerde bulunanlardan kimlere 'ne miktar' temsil tazminatı verileceği yönünde bir değerlendirme yapmak, bu yönde bir takdir yetkisi kullanmak durumundadır. Kendisine tanınan taktir yetkisini, kimin alması kimin almaması biçiminde kullanamaz. Yasa, makam tazminatı almayı temsil tazminatı ödenmesinin tek ve yeterli şartı olarak açıkça göstermiştir. Bakanlar Kurulu kendisine tanınmamış bir yetkiyi kullanmış olduğundan, Bakanlar Kurulu Kararnamesi'nin yeniden gözden geçirilmesini, Makam Tazminatı alan yarbay ve albaylara da bir ek kararname ile Temsil Ödeneği Kararnamesi'ne dahil edilmesini istiyorum." Emekli subaylar Başbakanlık'ın yanı sıra dilekçelerini Genelkurmay Başkanlığı, Milli Savunma Bakanlığı, TBMM Başkanlığı ile koalisyonu oluşturan siyasi partilere ayrı ayrı gönderdi. Halen görev yapan albay ve yarbaylar da geçen hafta temsil tazminatından yararlanacaklara ilişkin kararın iptali için Askeri Yüksek İdare Mahkemesi'ne başvurdu. 21 Mayıs 2000 Pazar- KAYNAK: MİLLİYET

ADINI SİZ KOYUN Yazıma başlamadan önce uzunca bir süre düşündükten sonra,uygun bir başlık bile bulmanın kolay olmadığını anlamam, hissettiğin şeyleri kağıda dökmenin zorluğuna bir de yaşanmış gerçeklerle yüzleşmenin verdiği sancılar eklenince,bir şeyler anlatabilmenin ve yazabilmenin bu kadar zor olabileceğini tahmin etmemiştim. Aslında zor değildi anlatabilmek.Bir pencereden bir tek gözle, tek aklın ve kalbin yönettiği tek vicdanla “işine geldiği gibi” kelimeleri koşturup cümleleri peşi sıra istiflemek bir solukta isteneni,bekleneni ortaya koymak o kadar da zor değildi.Çünkü ben böyle istiyordum.Senin ne istediğinin fazla bir önemi yoktu.Zor olan ise” sen de varsın ve gerçeksin” benim isteklerimin hepsine sen de layıksın diyebilmekti. Hep kolay olanı seçtik. Kolay olanı seçmeyi marifet gibi gördük ve en önemlisi de bunu akıllılığın göstergesi gibi tescilledik. Doğru ve iyide buluşmak yerine hep yanlış ve kötüde yarışmayı tercih ettik. Aslında var olan tüm gerçekleri yok saydık. Yok saymakla hiçbir gerçeğin yok olmadığını bile bile. Sorun olarak karşımıza çıkan her ne varsa kendi iki yüzlülüğümüzün, en önemli nedeni olduğunu da kabullenemiyorduk. İki yüzlü davranmak rahatsız etmiyor da iki yüzlüsün denince kıyametleri koparıyorduk. En büyük hata galiba insanın kendisiyle yüzleşememesi. Nefsini gerçeklerle terbiye edebilme hasletini edinememiş insan doğal olarak yanlışlarla dolu bir felsefeye sarılıp kendince özgün ve doğru sandığı davranışlara yönelince, insanoğlunun en önemli ve çözmekte en zorlandığı sorun da karşımıza çıkıveriyordu. İyiyle kötünün, doğru ile yanlışın savaşı bu.Kötü ve yanlışın kazanır görünüp aslında kaybettiği,iyi ve doğrunun da kaybeder görünüp aslında kazandığı bir savaş (Rahmetli dedem çocukluğumda bana hep şöyle nasihat ederdi .”oğlum sen asla aldatan olma. zararı yok aldanan ol, bir gün mutlaka kazanırsın” çocukken anlayamazdım şimdi şimdi yaş elli olunca ancak anlayabiliyor insan). Bu bir yönetim savaşı daha kendimizi yönetmeyi beceremeden eşimizi çocuğumuzu hâttâ toplumu yönetmeyi başarmayı istiyoruz.İki yüzlülük tam da bu noktada başlıyor. Tüm insanoğlu benim değil bizim doğrularımız,bizim çıkarlarımız dediği anda bir çok sorun da daha oluşmadan bertaraf edileceğinden Gerçekte tek sorun olması gereken “DAHA NASIL İYİ İNSAN OLABİLİRİM” meselesine odaklanıp çaba sarf eden insanlık bir gün mutlaka bunu başarmalıdır. Saygılarımla.

ŞEHİTLERİMİZİ UNUTMAYALIM UNUTTURMAYALIM Temad İzmir İl Başkanlığı olarak 11-12-13 Mayıs 2012 tarihlerinde ÇANAKKALE ye gezi düzenlenmiştir.Yoğun bir talep gören geziye katılacak arkadaşlarımıza rehber olmak amacıyla daha önce birkaç defa ziyaret edip yazdığım Çanakkale yi bir kez daha yazmayı bir görev addettim. Birinci Dünya savaşının en büyük destanını Çanakkale’de MEHMETÇİK yazmıştır.Karşılıklı siperler arasındaki mesafenin 10 metre kadar olduğu Dünya Savaş Tarifinde dar bir alanda yapılan en büyük savaş olan Çanakkale Savaşları , 19 Şubat 1915 ‘ de başlamış 8-9 ocak 1916 ‘ da Türk ordusunun zaferi ile son bulmuştur.Türk ordusu 287 gün süren bu muhteşem vatan savunmasına 425.000 askeri ile katılmış, 253.000 şehit vermiştir.Yüzyıllar boyu Türk boğazlarına hakim olmak isteyen itilaf devletleri 525.000 askerle geldikleri savaş alanında 200.000 İngiliz , 48.000 Fransız 20.000 Avustralyalı, 10.000 Yeni Zelanda li 6.000 Hintli olmak üzere 284.000 askerini kaybetmiştir. Çanakkale Savaşları’ nda kazanılan zafer Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunun Temel taşıdır.ATATÜRK , Türk insanını ve onun vatan sevgisi ile dolu gücünü Çanakkale Savaşları’nda tanıdı ve bağımsızlığımızın kazanılmasında en önemli ve ilk engeli Çanakkale’de aştı.Her Türk çocuğu Çanakkale Savaşları’nı okuyarak, savaşın geçtiği yerleri görerek atalarımızın düşmana karşı bu güzel vatanı nasıl koruduğunu bağımsızlığı ve hürriyeti için ‘’ölümü hiçe saydığı’’ öğrenmelidir ki , şimdi bağımsız ve hür yaşadığı ülkesi Türkiye’nin değerini daha iyi anlayabilsin.Tarihi Gelibolu Yarımadası’ndaki Şehitlikleri tanıtmaya Şehitlik Abidesi’nden başlayalım. ŞEHİTLER ABİDESİ: Çanakkale şehitler anıtı, Türk’ün tükenmezliğinin simgesi , birlik ve bütünlüğümüzün kanıtıdır.Anıt, tüm Çanakkale şehitleri adına dikilmiştir.Üniversite gençliğinin ön ayak olmasıyla, bütün Türk milletinin yardımıyla yapılmıştır.Anıtların en görkemlisidir.Anıt 41.7.m yüksekliktedir.Temeli, 19 nisan 1954’te atılmış, 21 ağustos 1960 tarihinde açılmıştır. İLK ŞEHİTLER ANITI: 3 kasım 1914, günü denizden yapılan bombardıman sırasında cephelikteki barut ve mermilerinin patlaması sonucu şehit olan 5 subay ve 81 er burada yatmaktadır. YAHYA ÇAVUŞ ŞEHİTLİĞİ VE ANITI:25 Nisan 1915 sabahı Ertuğrul Koyu’ndan çıkarma yapan düşmanın 3 alay kuvvetine karşılık Ezineli Yahya Çavuş 63 kişilik takımı ile gün batana kadar kahramanca çarpışarak karşı koyar işte bu şehitliğimiz o kahramanların gül bahçeleridir. MEHMETÇİK PARKI: Mehmetçik Parkı’nda ATATÜRK ‘ün saatinin parçalandığı yer, Üsteğmen Nazif ÇAKMAK Şehitliği ve Atatürk’ün gözetleme yeri bulunur. ÜSTTEĞMEN NAZİF ÇAKMAK ŞEHİTLİĞİ: Conkbayırı’nın doruğunda anzaklara karşı yapılan süngü hücumu sırasında şehit olan Üsteğmen Nazif ÇAKMAK için yapılmıştır. MEHMETÇİYE SAYGI ANITI:Kanlı sırtları’na doğru gelindiğinde merhamet timsali kahramanımız kucağında yaralı bir Avusturalya subayı olan Teğmen Cosey’in söyledikleri yazılıdır. MECİDEYE TABYASI VE ŞEHİT ONBAŞI HEYKELİ: Kilitbahir Köyüne 1 km mesefededir.Bu Şehitlikte yatan 16 personelde aynı tabyanın personelidir.18 Mart 1915 günü Şehit olmuşlardır.Çanakkale deniz zaferinin unutulmaz kahramanı Seyit Onbaşı , Deniz Savaşının tüm şiddetiyle devam ettiği bir anda vinçi bozulan topun 215 okkalık(275 kg) mermisini tewk başına kaldırarak ( şimdi 3 kişi zor kaldırır) topa yerleştirmiş ve sağ kalan arkadaşlarıyla birlikte ateş ederek Ocean zırhlısının dümen tertibatına isabet kaydedip batırmıştır. 57. ALAY ŞEHİTLİĞİ:Arıburnu Muharebeleri’nde tümü şehit düşen ünlü şehitler alayıdır.25 nisan 1915’te arıburnu kıyılarına çıkarak Conkbayırı, Kocaçimeni tepelerini almak üzere olan anzak kolordusuna yaptığı devamlı süngü hücümları ile 20.000 kişilik anzak birliklerini denize kadar sürmüştür.Anafartalar Muharebeleri süresince çok kanlı taarruz ve hücumlarla Conkbayırı, kocaçimentepe Mevzii’nin Anzakların eline geçmesine mani olmuş bütün cepheyi korumuş kahramanlardır. AKBAŞ ŞEHİTLİĞİ: Ecebat Gelibolu karayolu güzergahında bulunan akbaş şehitliğinde Çanakkale savaşlarında can veren 200 mehmetçik yatıyor.Çanakkale kara savaşlarında arıburnu ve Anafartalar mıntıkasında yaralanan askerler istanbulda hastane haline getirilen Selimiye kışlasına buradan gönderiliyolardı.Olay günü akbaş iskelesinde yaralıları alan Halep gemisi İngilizler tarafından batırıldı.Burada şehit düşen kahramanlar bulundukları yere kanlı gömlekleriyle topluca gömülmüşlerdir. Ayrıca tarihi Gelibolu yarım adasında bulunan Nuri Yamut Anıtı , Sargıyeri Şehitliği ( Zığındere) Şahindere şehitliği, Soğandere şehitliği , Havuzlar şehitliği, Anafartalar şehitliği, Kaymakam (Yarbay) Hasan Bey Şehitliği , Çataldere şehitliği, Kesikdere şehitliği, Mecidiye şehitliği, Kabatepe Müzesi, Kemal yeri(Atatürk’ün bir müddet savaşı idare ettiği yer) ve Bigalı köyündeki Atatürk evi( müze) mutlaka ziyaret edilmelidir. BAYRAKLAŞAN YURT TOPRAKLARINI TEMİZ KANLARIYLA SULAYARAK ÖLÜM KORKUSUNU VATAN SEVGİSİ VE ŞEHİ OLMA ARZUSUNUN GÖLGESİNE GÖMEN , TÜRK MİLLETİNİN VİCDANINDA VE GÖNLÜNDE EN KUTSAL ÖLÜMSÜZ VARLIKLAR OLARAK YAŞAYAN , ÜLKESİ VE MİLLETİ İLE VATANIN BÖLÜNMEZ BÜTÜNLÜĞÜ UĞRUNA ÇANAKKALE’DE , GELİBOLU’DA,DUMLUPINAR’DA ,SAKARYA’DA, İNÖNÜ’DE VE ŞİMDİDE GABAR’DA , CÜDİ’DE ,CİLO’DA DARGEÇİT’DE, DAĞLICA’DA CANLARINI VEREN TÜM AZİZ ŞEHİTLERİMİZİN MANEVİ HUZURUNDA SAYGIYLA EĞİLİYORUZ. RUHLARI ŞAD OLSUN! Hüseyin AKBAŞ TEMAD İZMİR İL BAŞKANI

Site yönetimi ve bazı arkadaşların yeni yönetime övgülerini ve biraz zaman tanıyalım önerisine saygı duyarım, lakin 73 yaşındayım daha ne kadar zaman tanıyıp bekleyeceğim?.. Burada sorulan hiçbir konuya açıklık getirmeyen Sn.Ahmet KESER yönetimi de Sn.Mustafa Erol gibi bu siteyi muhalif bizleri de farklı mı görmektedir? Zahmet olmazsa gelişmeler hakkında bizi ayrıntılı bilgilendirsinler, ya da umudumuzu kesip boynumuzu büküp birilerinin insafını bekleyelim!.. Sağlıklı günler diliyorum.

EYLÜLDEN AZ ÖNCE “O günün şakşakçıları, bu günün dönekleri; kulaklarınız çınlasın.” • Bir militanın verdiği propaganda gazetesini almayan vatandaş, doğduğuna pişman edilmişti. • Milletin polisi, şapkasını koltuğunun altında gizlemiş olarak, yakındaki kahvehanede servis otobüsünü bekliyordu. • Yönetici konumundaki kişiler, evinin kapı ziline; “soğuk demirci, sıhhi tesisatçı, esnaf” gibi meslekler yazarak, kendini korumaya çalışıyordu. • Milletin parasını çalan militanın eylemi; “bankadaki parayı kamulaştırmak” olarak tarif edilirdi. • Çatışmada ölen militanlar, “faşist düzenin polisince şehit edilmiş” olurdu. • Evinin duvarına yazılan siyasi sloganı silen vatandaşa, aynı yazı militanların tehdidiyle tekrar yazdırılırdı. • Yabancı ülke militanları ile belediye otobüsünde karşılaşmak olağandı. • Militanca düşmanlık, aynı sokakta doğup, büyümüş iki arkadaşı birbirine kıyacak boyuta çıkmıştı, • Düşmanlık, “Rus askerine selâm dur, Türk askerini enseden vur.” eylemi seviyesine tırmandırılmıştı. Bu militanlar, mağdur kabul edilir oldu. • Okul, işyeri, sendika gibi kuruluşlar asıl işlevini yapamaz duruma getirilmişti • Masum vatandaş, rastgele taranan kahvehaneden evine dönemiyordu. • Kahvehanedeki militanların propaganda konuşmasını, ilgiyle dinlemeyi öğrenmiş olmak gerekiyordu. Olumsuz bir tepkinin sonu malûm idi. • Uyduruk halk mahkemelerinin kararıyla ölüm infazları başlamıştı. • Halk, yaşadığı yerde her gün “bombalı paketler” görmeye alışkındı. • Bir vatandaş, sadece isminin çağrıştırdığı anlam nedeninden; militanlarca eşek sudan gelesiye dövülerek, ölümün eşiğinden dönmüştü. • Kendisini TC Vatandaşı olarak görmeyen birisi, “Bu devlet sahipsiz, kim kaparsa onun olacak.” diyordu. • O dönemin bölücü fanatiklerinden birisi, Eylülden sonra; “Bu iş burada bitmedi, onbeş-yirmi yıl sonra tekrar görüşeceğiz” demişti. Görüşüyoruz.(*) Önemli Notlar: 1. Aslında tüm bu yaşananlardan, dünya dışı “uzaylı yaratıklar” sorumlu olmasına karşın (?) özellikle “bir ayağı çukurda dedeler, derdest edilmek” istenmektedir. 2. O dönemin siyasetçileri, doğduğu gündeki kadar “masum” idiler.(.!.?.) 3. Ülkeyi “müdahalelere” hazırlayıp, Eylüllere getirenler mi? Onları, abuk-sabuk flâmalarıyla meydanlarda ve “müdahil” kuyruğunda bulabilirsiniz. Balık hafızalılar, İkinci Atatürk’ü bekliyorlar. Bekleyin, gelecek…(.!.?.)

DUMLUPINAR DENİZALTISI "VATAN SAĞ OLSUN" 1953 yılı… 3 Nisan'ı 4 Nisan'a bağlayan gece, Dumlupınar denizaltısı Ege'de katıldığı NATO tatbikatından geri dönüş yolunda, Çanakkale Boğazı'ndan içeriye giriyordu. Haberin Eklendiği Tarih-Saat: 07 Nisan 2009 Salı 18:36 DUMLUPINAR DENİZALTISI “Vatan Sağ Olsun!” 1953 yılı… 3 Nisan'ı 4 Nisan'a bağlayan gece, Dumlupınar denizaltısı Ege'de katıldığı NATO tatbikatından geri dönüş yolunda, Çanakkale Boğazı'ndan içeriye giriyordu. Sisli ve rüzgârlı gecede su üstü seyri yapan denizaltının rotası Gölcük'teki Denizaltı Komutanlığı an a üssüydü. Dumlupınar; manevralar boyunca iki gün sualtında kalmış, üstün başarı gösteren gemi personeli yerli yabancı tüm komutanların takdirini kazanmıştı. Yorgun, ama bir o kadar da gururlu 86 denizci, kendilerine yeni bir görev verilinceye kadar sevgilileri olan denizden ve gemilerinden ayrılıp, eşlerine, ailelerine kavuşmanın heyecanı içerisindeydiler. Ne var ki saatler 02.15 i gösterdiği sırada, Çanakkale Boğazı'ndaki Nara Burnu dönülürken, Türk denizaltıcılık tarihinin belki de en acı kazası yaşandı. Dumlupınar, İsveç bandıralı Naboland Şilebi ile Boğaz ın orta yerinde çarpıştı. Dumlupınar'ın parçalanan baş bodoslamasından hücum eden karanlık sular, baş üstü dikilen koca denizaltıyı 81 denizciyle birlikte birkaç dakika içinde yutuverdi. Zıpkın yemiş bir balina gibi acı dolu sesler çıkaran Dumlupınar son dalışını yaparken, çarpışma sırasında nöbet tuttukları köprü üstünden denize düşen 5 denizci hayatta kalmaya çalışıyordu... Dumlupınar denizatlısının Naboland'la çarpışmasının ardından su üstünde 8 denizci sağ kalmıştı ancak bu sayı kısa bir süre sonra 5'e düştü. 2 gözcü, Er Hüseyin Akış'ın gözleri önünde Naboland'ın pervanesinde parçalanarak can verdi. Bu şoku atlatamadan arkadaşı Astsubay Şaban Mutlu'nun cesedi akıntıyla kucağına geldi. Bu sırada gemi komutanı Yüzbaşı Sabri Çelebioğlu, Üsteğmen Hasan Yumuk ve Üsteğmen Kemal Ünver de dalgalarla boğuşuyorlardı. Hüseyin İnkaya da büyük bir gayretle balıkçı teknesi zannettiği ışıklara doğru yüzdü; ancak yanılmıştı… O günkü teknik ve imkânlarla çok uğraşılmasına rağmen gemiyi ve içindeki 81 kişiyi çıkartmak mümkün olmamıştı. O gün için Türkiye nin elinde 91 metre derinlikten bu denizaltıyı çıkartacak imkânlar yoktu. Denizaltı battıktan sonra battığı yerin bulunabilmesi için aşağıdan bir haberleşme şamandırası fırlatmıştı. Bu şamandıranın içinde irtibatı sağlamak için bir de telefon hattı vardı. Şamandırayı bir balıkçı motoru görmüştü. Şamandıranın içinden bir de telefon ve bir yazı çıktı: “Dumlupınar burada battı, kapağı açın ve irtibat kurun! '' . Günün ilk ışıkları etrafı aydınlattığında, Boğaz'ın 90 metre derinliğindeki soğuk karanlıkta korkunç bir can pazarı yaşanıyordu. Aldığı yara sonucu batan ve manevra dairesinde yangın çıkan Dumlupınar'ın kıç torpido bölümündeki 22 denizci sağ kalmayı başarmış, kurtarılmayı bekliyordu. Facianın üzerinden yaklaşık dört saat geçmişti. Denizaltının yerini belli eden ve kazazedelerle telefon irtibatı sağlamak üzere yüzeye bırakılan denizaltı battı şamandırası balıkçılar tarafından bulunmuştu. Konuşma gemidekilerle bu telefon vasıtası ile yapılıyordu, radyo işte bu konuşmayı veriyordu, kalabalık bunun için toplanmıştı. İlk telefon bağlantısında “Oğlum merak etmeyin... Sizi kurtaracağız... '' . Herkes ağlıyordu, dakikalar geçiyor kurtarma çalışmaları sonuç vermiyordu, aşağıdan konuşmalar, ezan ve tekbir sesleri geliyordu, Kurtaran Gemisi kazadan on saat kadar sonra olay yerine gelmişti ve çalışmalar başlamıştı, akıntı çok kuvvetliydi dalgıçlar 11 dalış yaptılar ve kurtarma halatını denizaltıya bağlamaya çalıştılar. Fakat teknik yetersizdi, en son dalgıç 80 metreye kadar inebildi ve baygın halde yukarı aldılar. 15 saat sonra basınç odasında hayata döndürüldü. Hâlbuki gemiye ulaşmaya daha 11 metre vardı; başarılamadı. Baba ne olur gitme…" Berke İnel - Şehit Astsubay Sait Yıldırım'ın kızı: “O gün okula gidecektim. Tam çıkacağım sırada geriye döndüm ve koşa koşa babamın yanına gelip sarıldım. 'Babacığım ne olur gitme. Ben senin gitmeni istemiyorum.' dedim. Bana dönerek 'Gitmem gerek. Bir gün anlayacaksın. Vazife çok kutsaldır ve ben bir askerim gitmem gerek.' dedi. Gidiş o gidiş… '' . Bütün çabalar sonuçsuz kaldı… Radyo ve gazeteler vasıtasıyla facia haberleri kısa zamanda tüm yurtta duyuldu. Milli Savunma Bakanlığı'nın yayınladığı 7. ve son tebliğ ise tüm ümitleri tüketti: “Çanakkale de Nara önünde batan Dumlupınar denizaltı gemisinde kalmış olan personelin kurtarılmasından tamamen ümit kesilmiştir '' . İnatla akan sular kazandı… Kazadan yaklaşık on saat sonra olay yerine gelen Kurtaran gemisi personeli aşağıdaki arkadaşlarını kurtarmak için büyük gayret gösterdi. Ancak daha çalışmanın ilk adımında denizaltının battı şamandırası koparıldı ve Dumlupınar la irtibat kesildi. Çan kılavuz teli olmayan denizatlıya ulaşmak daha da imkânsız bir hal aldı. O anı yaşayanlardan Dalgıç Astsubay Yılmaz Süsen; “Eğer Dumlupınar ın şamandırası kopmasaydı dalgıçlar telefon kablosuna tutunarak aşağıya inecek ve Kurtaran gemisindeki çan telini denizaltının kurtarma kapağına takabilecekti. Ancak şamandıranın teli kurtarma çalışmalarının ilk adımında koptu '' . Denizcileri kurtarma şansı kalmadı... Eğer Dumlupınar'ın şamandırası kopmasaydı dalgıçlar telefon kablosuna tutunarak aşağıya inecek ve Kurtaran gemisindeki çan telini denizaltının kurtarma kapağına takabilecekti ama olmadı. Aşağıdan gelen son sesler: — Alo Dumlu. — Evet, Dumlu. — Ben Üsteğmen Suat. — Evet, efendim ben Selami — Selami nasılsınız, biz geldik, şimdi bana durumu anlat. — Efendim dizellerden yara aldık, manevra dairesinde yangın çıktı, bataryayı sıfıra alarak kıç torpido dairesine geçtik, şimdi manevra dairesi su ile dolu. — Kaç kişisiniz orada? — 22 kişiyiz. — Diğer dairelerle irtibatınız var mı? — Yarım saat evvel kıç batarya dairesi ile konuştum, şimdi cevap vermiyorlar. — Merak etmeyin 'Kurtaran' geldi biz buradayız. — Efendim manometre 267 kadem gösteriyor doğru mu? — Selami Kurtaran geldi şimdi kurtarma işine başlanıyor, ben biraz sonra yine gelirim. — Peki efendim... Denizaltındaki subay ve astsubay ve erlerin tümüne korkunç gerçek söylendi; kendilerini su yüzüne çıkaramayacaklarını buna imkân olmadığını bildirildi. Artık kendilerine başta söylenen “gerekmedikçe konuşmayın ve sigara içmeyin '' telkininin yerine “konuşabilirler, türkü söyleyebilirler ve isterlerse sigara da içebilirler '' denildi. Bunu duyan kahraman denizcilerimizin son sözleri “Sizler sağ olun! Vatan sağ olsun! '' oldu. O andan itibaren oksijen bitinceye kadar 72 saat hayatta kaldılar ve “Ah, bir ataş ver cigaramı yakayım, sen sallan gel ben boyuna bakayım… '' türküsünü söyleyerek büyük bir tevekkülle son nefeslerini verdiler. Son sözleri “Vatan Sağ Olsun! '' diyerek şehit olan 81 denizcimiz bugün Çanakkale Boğazı nın derinliklerinde ebedi uykularındalar. Vatan sağ ve onlara minnettardır, huzur içinde uyusunlar! ‘Dumlupınar ismi uğursuz mu? 1931 yılında hizmete giren İtalyan yapımı 1. Dumlupınar denizaltısı Karadeniz'deki bir tatbikattan dönerken dümeni arızalanmış ve Haydarpaşa'da bir gaz tankeriyle çarpışmıştı. 1950 yılında hizmete giren 2. Dumlupınar S–329 (Ex USS Blower, SS 325); 4 Nisan 1953 tarihinde Nato tatbikatından dönerken, Çanakkale Nara burnunda İsveç bandıralı Naboland gemisiyle çarpıştı ve 81 denizcimizin çelik mezarı oldu. 1972 yılında hizmete giren 3. Dumlupınar S–339 (Ex USS Cayman, SS 323); 1 Eylül 1976 tarihinde Marmara'dan Çanakkale Boğazı'na gireceği sırada Sovyet bandıralı Sızik Vavilov gemisiyle çarpıştı. Denizaltı mucize eseri batmaktan kurtuldu, ancak daha sonra tersanede tamirdeyken yandı. Ve bundan sonra hiçbir gemi veya denizaltına Dumlupınar adı verilmedi. Dumlupınar denizaltısına batışından 5 yıl sonra bir deneme dalışı ile zar zor inilebilmiştir. Kazadan elli yıl sonra gelişen sualtı teknolojisi böylesi zor dalışlar için yeterli gelişmişliğe ulaşmış ve bir belgesel çekimi için ‘Dumlupınar a inilmiştir. 30 Mart 2003 tarihinde Dumlupınar a inen ekip resimler çekmiş ‘Vatan Size Minnettardır yazılı bir onur plaketini de gemiye çakmışlardır… Her yıl 4 Nisan da İstanbul, Çanakkale ve Gölcük te Dumlupınar şehitlerini anmak için tören düzenlenir ve denize yeşil çelenk bırakılır. Şimdi, “Ah, bir ataş ver cigaramı yakayım… '' türküsünü dinleyerek onları ve ülkemizin her köşesinde bu vatan için canını vermiş aziz şehitlerimizin ruhları şad olsun.Onları unutmadığımızı bir kez daha gösterelim.