BEN HALA UMUTLUYUM

Her zaman şiddetle savunduk, Bu çizgiden de hiç ödün vermedik.

“  Tüm çalışan ve emeklilerin özlük haklarının çözümüne dair muhatap ve tek  yasal merci Genel Kurmay Başkanlığı dır.”

Anayasal açıdan da, aidiyet ve birlikile dirlik   açısından da bu durum böyle , böyle de olmak zorunda.

Genel Kurmay Başkanlığını güçlü ve etkili, sözü dinlenir bir makam olarak algılamanın mantalitesi de bunu gerektiriyor.

Bu realiteyi ve görüntüyü vermek gerekiyor.

Dost a  ve en çok ta Düşmana.

Siyaset veya iktidar asla  biz emekli toplumunun çalması gereken ilk  kapı değildir  zaten  bizim hukuk terbiyemiz de asla buna müsaade etmez.

Sıcak ve bunaltıcı bir yaz ayının,  ve o sıcak yaz ayının içinde de en uzun bir ramazan ayının  içindeyiz.

Subay emeklileri kadar  doygun maaş adaletine sahip olamadığımızdan da  akşamı karın tokluğu ile geçirebilmenin endişesi içinde dört duvarların arasında  oturuyoruz.

14 yaşımızdan beri savunduğumuz bu vatanı emekli olunca ne yazık ki gezebilmek şansımız yok. 

Dilimizdeki en mutlu mısra ise

 “ Yokluk hep bana mı düşer  usta “  diyen  ve içimizi acıtan  dize olunca.

Yaşamak biz emekli Assubaylara   çok zor.

En zoru da vefasızlık, hele ki terk edilmişlik olunca daha da zor.

Sayın Hulusi AKAR ı göreve geldiğinde çok sevmiştik. Cesur ve müşfik kişiliğine alkış tutmuş, umutlanmıştık.

Bu iş galiba oluyor diyerek, yüreklerimizi ısıtmıştık.

Sonra bir şeyler olmaya başladı. Ama bir de baktık ki; çoğumuzun cebine intibaklar denilerek sadece  60 TL lik bir iyileştirme yansıyıverdi. Rüzgar o kadarcık bir yel olup esti ve sustu.

 Morallerimiz yerle yeksan oldu.

Oysa;

Umut ağacına döktüğümüz suyumuzun içindeki hoş usare   aslında bütün emekli  Assubayların güldürülmesi içindi.

Ne var ki Sayın Genel Kurmay Başkanımızın çevresi bu genel yokluğu tam yansıtabilecek bir çalışma yerine , çıtayı çok yükselten, bir sınav maratonuna sokan 90 üstü sicil şartından tutun da 24 yıl fiili çalışma ve Kad. Kd. Başçavuş rütbe şartı getiren  metaformoz bir garip paketin çalışmasını yapınca, ve bu çalışma da kamuoyuna yansıyınca, umut birden bire sönüverdi.

Assubaylar bu cesur ve sıcak Komutana küstüler.

Oysa buradaki asıl sıkıntı emekli Astsubay toplumunu bu yaşam şartlarının altında daha çok ezdirmekten kurtaracak çok acil bir düzenleme idi.

Kimin üzerinden;…..?

Tabi ki çalışanların.

Çözüm gayet pratik ve sade idi.

Başlangıç dereceleri 9/2 ye yükseltilecek.

Tüm Astsubay çalışanlarına   Kıdemli Başçavuşluklarının başlangıcı itibariyle çalışan bir yarbaya verilen tazminat kalemleri aynen verilecek, rütbesi ve hizmet süresi arttıkça albayla emsal tazminata hak kazanacaklardı.  Kıdemli Başçavuşluktan itibaren  tazminat kalemi ve tahakkuku da kanunen  işlemeye başlayacaktı.

Böylece zaten Kıdemli Başçavuş rütbesinden emekli olan tüm Assubay  emeklilerine de bu gün bir emekli yarbaya ödenen asgari 885   tl lik tazminat tutarı yansıtılmış  olacaktı.

Bir de bu acil düzenlemenin içine sicil affına dair , nasıp kayıplarının telafisini sağlayacak bir af maddesi eklenecek, emekliler çalışma yaşamlarındaki olağanüstü zor psikolojik koşulların ceremesi olan bir cezayı kast gibi emekliliklerinde olsun eksik aylıkla yaşamayacaklardı.

 TSK da iç huzur ve kaynaşmada inanılmaz bir dönem başlayacaktı.

Kısa vadeli acil eylem planı ve tasarı metni bu idi.

 Bu düzenlemeye  Şehit, gazi malulleri ile sağlık koşulları veya kaza sebebiyle  resen emekli edilenler de ilave edilecekti.

Assubayların mutluluğunun tablosu bu idi.

Ressamı da sayın Hulusi AKAR,

Henüz ramazan ayını bitirmedik.

Ben umutluyum.

GenelKurmay Başkanımızın  Assubaylarla bir iftar yemeğindeki sıcak girişiminin  arkasının bir bayram müjdesi olarak biz emeklilere yansıtılacağını heyecanla   umuyor ve bekliyorum.

En azından kalbim bunu söyletiyor.

Bu güne kadar bu konudaki tüm eleştirel yazılarımda da belirttiğim gibi, sonu ve sonucu ne olursa olsun, yokluk ve yoksulluk ile açlık rüzgarı  ve kaderi  bu toplumu, eş ve aileleri  ile hangi deryalara sürüklerse sürüklesin, kalan ahir ömrümüzde başımıza ne gelirse gelsin,

Genel Kurmay makamı Türk Silahlı Kuvvetlerinin temsil ve irade makamı olarak ebediyen Emekli Assubay toplumunun ruhunda sükutla var olmaya devam edecektir.

En azından bunu biliyoruz. Anlıyoruz.

Çünkü TSK ya ahde vefanın bu dünyada  Assubay için bedeli yok. Olmaz da.

Bazen istediklerinize ulaşamazsınız, bazen “  neden ben ve biz “ diye kahrolur  bunalır, hatta  ağlarsınız; ama asla yaşadığınız geçmişinizden pişman olmazsınız.

Çünkü bizler geleceği olmayan bir mesleğin insanları idik.

Yaşadık, yaşayamadık,  ama bu güne geldik.

Her şeye kızabiliriz, küsebiliriz ama;

ASLA  KALBİMİZİ SÖKÜP YERE ATAMAYIZ.

BİLİRİZ Kİ; 

OLSUN;

HER ŞEYE RAĞMEN

BAYRAMLAR, UMUTTUR,

BAYRAMLAR ÖZLEMDİR,

BAYRAMLAR HASRETTİR.

BAYRAMLAR SEVMEK TİR.

 Saygımla.

ADNAN  FUAT   ÖZDEMİR.