BARİ 30 AĞUSTOS’LARLA İNATLAŞMAYIN

Evet, “Büyük Taarruz” başlıyor… 30 Ağustos, yakın tarihimizin dönüm noktası…

”Makus talihimizin” yenildiği, diğer bir deyişle emperyalizmin çanına ot tıkandığı gün…

“Kuvayı Milliye Destanını” küçümsetmeye çalışanları nafile çabalarıyla baş başa bırakıp, sözü büyük Ozan’a bırakalım :

Ateşi ve ihaneti gördük

Dayandık her yanda,

dayandık İzmir’de, Aydın’da

Adana’da dayandık,

Dayandık, Urfa’da, Maraş’ta, Antep’te

Sarışın bir kurt: Başkumandan…

Dağlarda tek tek 
ateşler yanıyordu. 
ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki 
şayak kalpaklı adam 
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden 
güzel, rahat günlere inanıyordu 
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında, 
birdenbire beş adım sağında O’nu gördü. 
paşalar onun arkasındaydılar. 
O, saatı sordu. 
paşalar : «üç,» dediler. 
sarışın bir kurda benziyordu. 
ve mavi gözleri çakmak çakmaktı. 
yürüdü uçurumun başına kadar, 
eğildi, durdu. 
bıraksalar, 
ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak 
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak 
kocatepe’den afyon ovası’na atlıyacaktı.

Dünyanın hiç bir ordusunda bir nöbetçi, şairinin ağzından, dizeleri inci taneleri gibi dizerek, başkumandanını bu denli sade, derin ve de yürekten bir  sevgi ile anlatamadı…

Sarışın Kurt’un Memetçikleri…

 saat 3.30. 
izmirli ali onbaşı ve de mangası 
karanlıkta göz yordamıyla 
sanki onları bir daha görmeyecekmiş gibi 
baktı manga efradına birer birer : 
sağda birinci nefer 
sarışındı. 
ikinci esmer. 
üçüncü kekemeydi 
fakat bölükte 
yoktu onun üstüne şarkı söyleyen. 
dördüncünün yine mutlak bulamaç istiyordu canı. 
beşinci, vuracaktı amcasını vuranı 
tezkere alıp Urfa’ya girdiği akşam. 
altıncı, inanılmıyacak kadar büyük ayaklı bir adam, 
memlekette toprağını ve tek öküzünü 
ihtiyar bir muhacir karısına bıraktığı için 
kardeşleri onu mahkemeye verdiler 
ve bölükte arkadaşlarının yerine nöbete kalktığı için 
ona «deli erzurumlu» derdiler. 
yedinci, mehmet oğlu osman’dı. 
çanakkale’de, inönü’nde, sakarya’da yaralandı 
ve gözünü kırpmadan 
daha bir hayli yara alabilir, 
yine de dimdik ayakta kalabilir.

… 

topçu evvel mülâzımı hasan’ın 

yaşı yirmi birdi. 
kumral başını gökyüzüne çevirdi, 
kalktı ayağa. 
baktı, yıldızları ağaran muazzam karanlığa. 
şimdi bir hamlede o kadar büyük, 
öyle şöhretli işler yapmak istiyordu ki 
bütün ömrünü ve hâtırasını 
ve yedi buçukluk bataryasını 
ağlanacak kadar küçük buluyordu. 
yüzbaşı sordu : 
– saat kaç? 
– beş. 
– yarım saat sonra demek…

beş otuz… 
ve başladı topçu ateşiyle 
ve fecirle birlikte büyük taarruz… 
sonra. 
sonra, düşmanın müstahkem cepheleri düştü. 
…
sonra, 30 ağustosta düşman kuvâyı külliyesi imha ve esir olundu

…

sonra, 9 eylülde izmir’e girdik 
ve kayserili bir nefer 
yanan şehrin kızıltısı içinden gelip 
öfkeden, sevinçten, ümitten ağlıya ağlıya, 
güneyden kuzeye, 
doğudan batıya, Türk halkıyla beraber  

seyretti İzmir rıhtımından Akdeniz’i…

Ve sonra, imparatorluğun küllerinden doğan, tüm “mazlum milletlere” örnek, yurttaşlarına kıvanç veren, genç, gürbüz, bağımsız,saygın bir Cumhuriyet…

Ve sonra, 60 yılda, özellikle amcaları ile birlikte ülkeyi yönetenlerce son 10 yılda bakın ne hale getiridi Türkiye…

-“Tüm okulları, imam-hatip okulları yapma şansını yakalayarak”, “sabileri” sefil eden alt üst edilmiş bir milli eğitim sistemi, tarikatlara, cemaatlara teslim edilmiş binlerce çocuk,

-Cari açık, dış borç, “ne idüğü belirsiz” net-hata noksana dayanan bir ödemeler dengesi ile kağıttan kaplan, yeterince üretmeyen, teknolojik zaafiyet içinde bir ekonomik yapı,

– Zorunlu tüketim üzerinden toplanan dolaylı vergilere dayanan adaletsiz bir mali sistem vveson derece eşitsiz bir gelir dağılımı,

— Her tarafına yerleştirdikleri, tıkıştırdıkları Fetö’nün “ak çocukları” ve “yeşil zeytin kılıklı hainleri “ile sonTürk devletini allak bullak eden ne idüğü belirsiz, melanetinin ayrıntıları zamanla açıklığa kavuşacak kökü dışarıda bir darbe denemesi…

-Elbirliğiyle moralman ve yönetimsel olarak çökme noktasına getirilmiş, ama yine kuvvacı omurgası ile Fırat Kalkanı’nda herşeye rağmen etkinliğini gösterebilen bir ordu,

-Açıla saçıla, Doğu Akdeniz’den, Kıbrıs ve Türk dünyasına ve  Pekin, Moskova, Erivan, Tahran, Bağdat, Şam altıgenine değin tüm komşu ülkeleri ciddi tehdit haline getirip, Habur-Oslo-Şemdinli-G.Antep sürecinde PKK’nın da bu konjonktüre eklemlenmesine göz yumulması ile iflas etmiş güvenlik ve dış politika süreci,

-Zavallı bir ulusal istihbarat sistemi,

-Yüz verilince astarını isteyen PKK, İŞİD gibi mel’un terör örgütlerinin istedikleri yeri hallaç pamuğu gibi attıkları kan revan içindeki bir ülke…

Sonuç:

“Bir türlü kendilerine saygın ve şükran duyulamayan” Cumhuriyet kurucularınca emanet edilen Mısak-ı Milli’nin, ülkenin “bekası”nın ciddi tehdit altında sokulması…Şaşkın, tüm politik tercihlerinde, kararlarında yanılmış, “kandırılmış” bir iktidar…Darbe girişimine karşı milyonları meydanlara toplayan, ama güvenlik gerekçesi ileri sürülerek kutlanması diğer ulusal bayramlar gibi kadük edilen bir 30 Ağustos…Ülkenin namus, haysiyet günü… Karar aydınların, halkın, hepimizin…

Aman kutlanacak neyi kaldı demeyin. Yaşadığımız karanlık günler bu büyük ulusun, bu halkın okyanusları andıran tarihinde sadece bir virgül…Küllerün den doğmaya alışıktır bu millet..

Dr.Noyan UMRUK