Ziyaretçi Defteri

HER TARAF KAN,ÖLÜM VEDE KİN... Çiçeklerin oluşunu izlerken,onlara yaklaşarak o inanılmaz güzelliklere bir başka şahit oldunuzmu ? Ruhun,gözler ile bütünleştigi nokta çiçekler.. Bune vahşet bu ne çirkinlik,bu ne kavga her noktada.. İçimde bir ateş, yanar, yakar ama görünmez kimseye. Ses etmez içimde bir an susmayan feryatlar, gözlerimde yaş, dudaklarımda cümle hey dünya,hey insanoglu.! Elimde artık kalem yok, kâğıtlar eskisi kadar masum değil. Zira yanmıyorlar. Yakamıyor onları gönlümdeki ateş. Ben bir garip, yanlış zamanda ve yanlış bir yerde yaşayan… Yazarken dahi haddini aşmış olmaktan korkan ben. Dünyayı ben kurmadım ki “benim” diyeyim. Bir taş koymadım ki duvarına, türlü renkli çiçeklerini ben sulamadım ve ben yazamadım hiç unutulmayacak cümlelerini. Bir misafir belki, bir yolcu… Kendi ateşimden dahi korkmaya mecbur ve başkalarının yaktığı ateşlerde yanmaya mecbur. Bilmem ki bu ateş dedikleri yanmak mı yoksa yakmak mı içindir? Hakikat ki insan kendi yaktığı ateşe dahi değdiremez elini. En çok kendi günahından, en çok kendi suçundan, en çok kendi derdinden.. Bazıları o kalemle yazmıyor,kan kusuyor.. Neden,niçin amacın ne ! İlk önce insan oldugunu hatırla! Kullandırma kendini.. İftira bir ateştir gün gelir seni'de yakar.. İyi tatiller olsun. Atilla ABAYLI