22/04/2012 at 7:04 PM
Değerli Meslektaşlarım,
Dayanışmanın ne kadar önemli olduğunun farkındalıklarını görmeye sanırım yeni yeni başladık.
Bizlere gerek yazıları, gerekse maddi ve manevi destekte bulunacaklarını vaat eden genç meslektaşlarımla, yaşamlarının geri kalan kısmını Assubayların onurunu kurtarmak için adayan azimli ve ''YÜREKLİ'' Emekli Assubay arkadaşlarıma teşekkürü borç bilirim.
Bizler tek yürek olmazsak, sahipsizlik içerisinde kıvranmaktan başka çaremiz olmaz.
Şöyle ki,
Dövülürsen dövmesini
Sevilirirsen sevmesini
Sövülürsen sövmesini öğrenirsin, der atalarımız.
Bizler asla bu tür terbiyesizlikleri yapmadık ve yapamayız.
Assubay camiası olarak, bizler hep bu tacizlere maruz kaldık. Horlandık aşağılandık.
Durumumuz şimdiki ortamda da hiç iç açıcı değil.
Horlanan, aşağılanan, haksızlığa uğrandığında müracaat edeceği hiç bir kurum ve kuruluşu olmayan, tabiri caiz ise zurnanın son deliği haline getirilen bir meslek grubu haline getirilmiş konumdayız.
Genç meslektaşlarımız bizlerin bu sefilliğini gördükçe utanç duyuyor ve bizlere yardımcı olmaya çalışıyorlar.
Değerli genç meslektaşlarım, bizleri 1200 TL maaşa mahkum eden bu yönetimde utanma varsa onlar utansın. Açlık sınırının altında maaşa mahkum edilen bizlerde de kabahat yok değil hani. Suya sabuna dokunmadan beklenti içindeki meslektaşlarımı da,KINIYORUM.
Saygı ile.