27/12/2016 at 12:01 PM
ANEKTOT 1:
Yaşadığım yörede sona kalan Kurtuluş Savaşı gazilerine kıyı kenar semtteki bir halk pazarında kıyı kenar bir yerde güya bir lokal yeri verilmişti. En son gaziden sonra bu yer kendiliğinden yok olmuştu. O yıllarda Kurtuluş Savaşı gazilerinin vefatı TRT ‘nin gece yarısı haberleri sonunda on saniyede veriliyordu. Bir zamanların yöneticileri, gazileri kurtuluş kutlamaları törenlerinde yürüterek, şeref tribününde kaykıldıkları koltukta gururla (?) alkışlarlardı.
ANEKTOT 2:
Kıbrıs Gazisi bir arkadaşım; belediye otobüsüne binerken şoför tarafından “beleşçiler geldi” sözleriyle karşılandığından yakınmıştı. Kore Gazilerinin yaşam sıkıntıları nedeninden “Amerika’da verilen daha iyi yaşama hakkını” istemeyerek tercih ettiklerini gazeteler yazdı.
Bu gazilere verilen maaşları telaffuz etmeye utanılır. (Ar damarı çatlamamış olanlar için )
ANEKTOT 3:
Ben de “adi malûlen” emekliyim. Tanımlamaya dikkat! Malûlen fakat “adi” biçimde? Türkçede sıfat kıtlığı olduğundan ancak bu denk gelmiş. Bu sıfatı ekleyen; kendinden örnek almış olmalı, sanırım. Sapa sağlam girdim, “adi malûl” olarak emekli edildim. Emekli maşımın yüzde yüzeli fazlası kadar maaş alan, bir kamu kuruluşunda şoför olarak çalışıp emekli olan ilkokul mezunu bir tanıdığımın maaşını duyduğumda hissettiklerimi anlatamam.
“İyi günler yakında” diyemiyorum.