Ziyaretçi Defteri

EVREKA…EVREKA… Bir zamanlar, bir ülkede suç işleyenlerin-özellikle hırsızların-çoğalmasıyla hapishaneler tıka-basa dolmuş. Bu durumu, ülkenin hükümdarına bildirmişler. Hükümdar, bütün mahkûmların salınmasını, hapishanelerin tamamen boşaltılmasını ister. Danışmanları, yardımcıları, toplum düzeni ve adaletin bozulacağı endişesiyle bu duruma karşı çıkarlar. Hükümdar, yakalanan ilk suçlunun, yargılanarak kendisine getirilmesini söyler. İlk suçlu getirildiğinde; “Bu suçluyu ve gelecekteki bütün suçluları ölüm cezasına mahkûm ettim. Cezası, bundan sonraki mahkûm geldiğinde uygulanacak. Hapishanede bir’den fazla mahkûm bulunmayacak. Bütün infazlar, aynı şekilde devam edecek.” hükmünü vermiş. Bu karar, bütün ülkeye duyurulur. Bu duyurudan sonra ülkede suç işlenmesi sıfır’a kadar inmiş. Herkes, hapishaneye girdiğinde; sıranın her an kendisine gelebileceğinden, sayısız kez öleceğini anlamış. Suçluyu, teröristi, anarşisti, hırlıyı-hırsızı, caniyi yakalamak için çatışmaya gir, şehitler ver, canlı yakalarsan; hazırlıklar, duruşmalar, sözde pişmanlıklar, itiraflar, gizli tanıklıklar, ekstradan açlık eylemleri, hapishane isyanları, yatacak yer beğendirmeler, hapishane denetimleri, insan hakları v.s. ler… Milletin sırtından yedir, içir, barındır, koru, kolla, semirsin…Yan gel, yat. Oh, ne âlâ… “Toplum düzenine ve insan haklarına zarar verenin; insanca yaşama hakkı olamaz.” İleri demokrasi, geri demokrasi, demokratik açılım, demokratik paket…Bunları, geçiniz.!. Devlet, yukarıdaki “hükümdar gibi” olmasa da çaresini bulmalı. Bulur… Birliği, bütünlüğü bozmadan…