Ziyaretçi Defteri

VATANDAŞIN HAL-İ PÜR MELÂLİ Birkaç ay önce yedi-sekiz saatlik bir otobüs yolculuğum oldu. Arka koltukta oturan iki kişi yolculuk boyunca dertleştiler. Konuşmalarına istemeyerek kulak misafiri oldum. Birinin on yıl kadar öğretmenlik yapan kızı öğretim yılı başında KHK ile görevinden uzaklaştırılmış. Kendisine hiçbir bilgi verilmemiş, ifadesi alınmamış. Kendi tahminleri; kızının üniversite öğrenimi döneminde özel bir öğrenci yurdunda kalmış olduğu olabileceği imiş. Düzgün bir işi olmayan eşi ve üç çocuğu ile metropol şehirde açlığa, sefalete mahkûm edilmiş. Ev kirasını ödeyemeyecek, rahatsızlanan çocuğunu hastaneye götüremeyecek, memleketine dönemeyecek duruma düşmüş. Diğer kişi de benzer bir öykü anlattı yanındakine. Onun kızı da öğretmenmiş. Aynı şekilde görevden uzaklaştırılmış. Kızının maaşından; -her ay belirli bir miktarın sosyal yardımlaşma sandığı keseneği gibi bir nedenle kesildiğini, bu kesinti hakkında bir bilgisi olmadığını, itiraz edemediğini, itiraz etmek için çekindiğini hatta korktuğunu, hiç kimsenin itiraz edemediğinden söz ettiğinden- bahsetti. Aynı kişi bir başka yakının asılsız bir ihbarla TSK’dan atıldığını; uğradığı haksızlığa itiraz için tüm hukuki yolların olağanüstü hal nedeninden kapalı olduğundan bahsetti. Her iki kişi de (kendilerinin ve çocuklarının doğup büyüdüğü toprakların burası olduğu, gidecek başka yurtları olmadığı, ne olursa olsun bu vatanı terk etmeyecekleri, burkulsalar bile darılmadıkları) kararında birleştiler. Yaşasın, vatanını terk eden komşulardan insanlığı, İslâmlığı nedeniyle kendini sorumlu görenler… Yaşasın, Fırat kıyısında kurdun kaptığı kuzudan sorumlu olanlar… Yaşasın, demokrasi, yaşasın özgürlük, yaşasın insan hakları… Yaşasın, inlere kadar girip de encikleri sokaklara atanlar… Yaşamasın…