Ziyaretçi Defteri

Konu: SİGARAYI BIRAKMAK Sayın Sitemiz Üyeleri, Aşağıdaki mesajım, “sigarayı nasıl bıraktığım” konusundadır. Son günlerde medyada sigarayı bırakmakla ilgili yer alan görsel spotlarla ilgili olarak paylaşmak istedim. İlginize. Ben sigara içmeye yirmili yaşımdan epey önce başladım. On yıldan fazla kullandım. Bıraktığımda, günde iki pakete yakın içiyordum. Tiryakisi olduğum yıllarda sigaranın zararları hakkındaki yayın, yazı, konuşma, bilgilendirme ve önerileri duymak istemiyor, önemsemiyordum. Ailem içinde sigara içen olmamasına rağmen çevremde birçok kişi sigara içiyordu. Bunun, yetişkin olmanın bir gereği ya da ayrıcalığı olduğunu düşünüyordum. İlk başladığım yıllarda, duyduğum bir tekerlemeyi hep hatırladım. “Dumanını yel, paranı el alır. Zehri, sana kâr kalır.” Bir gün babasıyla birlikte resimli bir ansiklopediyi inceleyen ilkokul çağlarındaki bir çocuk, ansiklopedideki akciğer resimlerini göstererek ne olduğunu sordu. Babası sigara içerse; ciğerlerinin resimdeki gibi çirkin, içmezse; diğer resimdeki gibi güzel ciğerlerinin olacağını, uzun ve sağlıklı yaşayacağını söylemişti. Sigara içenin ciğerlerinin görünüşü; kahverengi, kırmızımsı, yeşilimsi ve siyah renklerle karışık, yağda aşırı kızarmış çok pütürlü bir köfteyi anımsatıyordu. Sigara içmeyenin ciğerlerinin; pembe-beyaz düzgün ve parlak, doğal bir görünüşü vardı. Yıllar ilerleyip de sigara nedeninden bazı sıkıntılar yaşadıkça bu iki öyküyü daha sık hatırlar oldum. İştahla yemek yiyemiyordum, mide ülserim de oluştuğundan hızla kilo kaybetmeye başlamıştım. Çabuk yoruluyor, çok dik olmayan kısa yokuşları bile zorlukla çıkabiliyor, hızlı yürümek gerektiğinde yeterli nefes alamadığımdan tıkanıp kalıyor, yürüyemiyordum. Mide ülserim nedeninden ameliyat gerektiğinden bir gün öncesi sigarayı bırakmaya karar verdim. Ameliyat sonrası iyileşme döneminde “sigara içmenin; su içmek ya da hava solumak kadar zorunlu olmadığını, sigarayı bırakmanın hiçbir eksikliğe neden olmayacağını, aksine sağlığımı kazanacağımı, boşa harcadığım paramı doğru yere harcayabileceğimi, bunun gerekli ve önemli olduğuna kendimi inandırdım. Bunun böyle olabileceğini adeta beynime, bilinçaltına işlemiştim. Ameliyat sonrası iyileşme döneminde üç ay boyunca sigara içilen ortamlardan da uzak kalınca tiryakilikten kurtulmak daha da kolay oldu. Artık üstüm başım, parmaklarım sararmıyor, sigara kokmuyordu. Evimizin içinin-tuvalet dâhil-eskisi gibi tuhaf bir kokusu yoktu. Perdelerimiz duman ile islenip, acayip bir renk almıyordu. Özellikle eşim yıllar sonra bu yeni durumdan çok memnun ve mutlu olmuştu. Sigaradan olan bazı alışkanlıkları unutmak çok zaman aldı. Yemeklerden sonra “yapılacak önemli bir işimi unutmuşum” hissini çok yaşadım. Ancak on yıl sonra öksürünce temiz bir balgam oluşmaya başladı. Sigara içmeyi bıraktığımdan bu güne otuzdan fazla yıl geçti. Bir yerlerden sigara dumanı ve kokusu geldiğinde hemen dikkatimi çekiyor. Unuttuğum bir şeyi anımsıyor gibi oluyorum. Tütün işletmesinde çalışarak emekli olan ve çok da sigara içen bir tanıdığım, evinin önünden geçenlere; “Komşular, benim halimden ibret alın, sigarayı bırakın.” diyerek sesleniyordu. Bu komşumuz, son zamanlarında, üç yüz metrelik düz bir yolu, ancak iki kez dinlenerek, yürüyebiliyordu. Hayati iç organlarının çoğu hastalanmış olan komşumuzu, altı ay sonrasında yitirdik. Tütün ile hiç tanışmamış olmak; iyi bir şans, hiç içmemiş olmak; doğru ve önemli bir olgu… Ben sigara içmeyi bırakmış olmamı, kendim için; çok özel ve önemli bir başarı olduğunu biliyorum. Aslında bunun zor olmadığını düşünüyorum. Sağlık dileklerimle.