Ziyaretçi Defteri

NE DESEK, BOŞ… Bugün, terör olaylarının yoğun yaşandığı bölgenin bir yöresinde doğup, gençlik çağına kadar orada yaşayan, üst rütbeden emekli bir asker meslektaşla, iyice bir diyalogumuz var. Bazen bu yörelerdeki terör hakkında anlatıyor. Zemininde birçok nedenler olduğu biliniyor. Fakat en önemlisinin bu yöreye has bazı geleneklerden kaynaklandığını belirtti. Toplumda yaygınlaşmış örnekler verdi. • Aile reisi olan babanın, yemeğini tek başına yediğini, ondan sonra anne ve çocukların yediğini, babasıyla beraber yemeğe hiç oturmadığını anlattı. • Babasının, başını hiç okşamadığını, çok istediği halde yanında uyumadığını söyledi. Yakın bir zamanda, oğlunun başını okşamasıyla uyandığını, kendi babasının başını okşadığını sandığını, çok mutlu olduğunu sevinçle anlattı. • Bu yörelerde kaba kuvvetin önemli olduğunu; “Çabuk davranarak, karşısındakine fazladan iki yumruk vuranın, birçok kişiden itibar görüp, selâm aldığını” tipik şekilde anlattı. “Erkek kişi konuşmaz, kavga eder” görüşünün baskısıyla, sorunların diyalogla değil kaba kuvvetle giderilmesinin benimsendiğini, bu nedenden kan davalarının hiç eksilmediğinden yakındı. • Baba ilgisinden, desteğinden ve sevgiden yoksun büyüyen çocukların, yaşadığı çevrede gruplar oluşturarak kişiliğini hissettirmeye, kendini korumaya çalıştığını, bunun tek umut olarak görüldüğünü söyledi. > > Yaşadığımız çevrede, benzer örneklerini, sık olmasa da çokça görmüşüzdür, herhalde… Ne desek, boş...