Ziyaretçi Defteri

İÇİMİZDEN BİRİ HAKKINDA Görevde iken (otuz yıl kadar önce) soğuk kış günlerinde bir rahatsızlık nedeniyle askeri hastanede yatarken, bir-iki yıllık genç bir deniz astsubayı meslektaşı, yattığım servise getirdiler. Bir arkadaşıyla beraber,”iyi akşamlar” diyerek odaya girdiler. Son boş yatağa yine sessizce uzanıp, yattı. Arkadaşıyla hafif bir sesle konuşup, vedalaştılar. Uzunca bir zaman öylece yattı, hiç konuşmadı. Yorgun ve çok bitkin bir haldeydi. Elleri, yüzü morarmış, çok üşümüş görünüyordu. Bir saat bir zaman sonra bir inzibat astsubayı odaya girdi. İsmi ile yeni gelen arkadaşı sorarak, yatağına yaklaştı. Konuşmalardan, genç meslektaşın intihar için kendisini gemiden denize attığı anlaşıldı. Fazla bir şeyler de anlatmadı. Nedenini söylemedi, geçiştirdi. Daha sonraki zaman içinde “nedenini bildiğimiz için” intihar girişiminden konuşma gereğini duymadık. Çare olmayacağını bilerek, umutsuzca (bizde hiç bulunmayan) moral vermeye çalıştık. Kısa zaman için olsa da sorunlarından uzaklaştırmaya uğraştık. Ertesi gün öğleye yakın, elleri ve dudaklarındaki titremeyi ve yürüyüşündeki dermansızlığı, gözlerindeki buğulanmayı gizleyemeden, çok belirgin bir çöküntüyle “hoşça kalın” diyerek gitti. Arkasından baktık, kaldık. Asker üşümez, asker korkmaz, asker acıkmaz, asker cesurdur… Ya, ya… Evet, öyledir yaa… Asker de insandır, yaa…