Ziyaretçi Defteri

Ordu evlerine sık giderim.Oradaki meslektaşlar arasındaki sohbetler koyudur,heyecan vericidir. Aynı zamanda yapıcı ve aydınlatıcıdır.Ferahlatıcı stres atıcı yatıştırıcı aynı zamanda üzücü insanı umutsuzluğa iten konuşmalara da az da olsa şahit oluruz. Zamanın nasıl geçtiğini anlayamazsınız.Öyle meslektaşlar tanıdım ki görevde iken üniversite bitirmiş İTÜ’ni bitirdikten sonra çok iyi yerlere gelmiş emekli olduktan sonra çok iyi konumlarda emekliliğini sürdürmüş,iyi paralar kazanmış yöneticilik yapmış vs.vs. İki meslektaşım sohbet ediyordu.Beni görünce masalarına davet ettiler. Sohbet hararetli,koyuydu. Bana sadece dinlemek düşüyordu. 30 sene orduda görev yaptıktan sonra kendi isteği ile emekli olur.Bu zaman içerisinde bir ceza almayı bırak bir savunma dahi vermemiş amirlerine karşı verilen her görevi kusursuz yapmış görev yaparken TENKİT dahi almamış. Dosyasında yazılı takdir yazıları mevcut.Verilen her görevi itirazsız,can siperhane yaparak amirlerinin sözlü takdir ve teşekkürlerine de mazhar olmuş.Vazife esnasında zaman mefhumu tanımadım. Konuşmasını tamamladıktan sonra ,diğer meslektaşımla ben ilgiyle onu dinledikten sonra karşımda oturan meslektaşım da “bende aynı kriterlerde çalıştım ve emekli oldum “dedi. Yalnız burada bir tuhaflık vardı.Birisi 90 ve üstü sicil alarak birinci dereciyi kapmış.Diğer meslektaşım 88.89 gibi 90’na yakın bir sicil alarak 90 ve üstünü alamadığı için birinci dereceyi alamamış . Aralarında aynı devre aynı hizmet yılı olmalarına rağmen hatırı sayılır bir maaş farkı vardı.İkisinin de dosyaları temiz ceza yok liyakatlılar, bu söylediklerim tescilli doğru. Bu durum nedir? Haksızlık mı yoksa dereceyi kapan kapana mı kapanın elinde kalmak... Meslektaşıma "kaderine küs benim sana yapabileceğim bir şey yok" dedim. Sohbeti kestik oradan ayrıldık.