07/01/2015 at 5:38 AM
BAK aHMET’ÇİĞİM
Bu iş baştan belli idi. Unuttun mu? Sen o otobüse, Ben öbür otobüse binmiştik.
Ayrılık daha o anda başlamıştı, Sen anlamamışsın. Emekli olduk. Sen hâlâ anlamıyorsun. Seni, rütbenin “baş”ına kadar getirdik. Yetmemiş, derneğin başına “genel baş” olmuşsun. Kendini mütekait arkadaşlarının müdafaa nazırı sanır olmuşsun.
Ahmet’im, “emekliliğin tadı” böyle çıkarılmaz. O “tasvirli neşriyata” da zırt-pırt çıkılmaz.! Toplanın mütekait arkadaşlarınla, büyük, küçük… Gezinin, orada-burada. Anlatın eskilerden, gülüşün.
Bak Ahmet’çiğim; fazla olsaydı sana da bir “kırmızı kitap” verirdik. Okurdun saklı-gizli… Akıllı ol, anla ne dediğimi.?
Bak, Ahmet’çiğim…
Açıklama: Bu Ahmet, onlarca (ahmet)den herhangi biridir. “Baş harfi” küçük yazılsa da gramer'e uygundur.?.!