Ziyaretçi Defteri

İNSAN BUNAKLIK,bir ihtiyarlık aptallığıdır. Az akıllı ve gençliğinde zihnini hiç yormamış insanlarda görülür. Zamanında çok okumuş kafa patlatmış ve ruhunu zenginleştirmiş yaşlıların bunadığı görülmemiştir.Ve tabii ki de RUH sağlığı da esastır. İnsanların bir bölümü sessizlik ve çaresizlik içinde yaşar. istemez,DİLEMEZ veya arzulamazlarsa,her yıl kendilerinden uzaklaştırırlar. Bu itmektir.Uzaklaştıkca kalpler katılaşır. Doğadan uzaklaştıkça,Köpek yavrularının,taş atanı bırakıp atılan taşlara saldırmasına benzer. İnsan dilsiz ve ölü kayalar gibi olmamalıdır. Güzel zor elde edilir.Ama insan hayatın zorluklarıyla karşılaştığında,dağların zirvesine,bakmayı becerebilirse, ZOR DİYE BİR ŞEY OLMADIĞINI HEMEN FARK EDECEKTİR. ZORLUKLAR KARŞISINDA ÇARESİZLİK,BOYUN EĞEREK BİR YAŞAMI GETİRİR.Bu sefilliktir. Gençlik kitaba benzer okunur ve biter. Her sabah yeni bir gün doğarken,ömürden bir gün eksilir.her şafak bir hırsız gibidir. Sıradan bir insanın yaşantısı tek yönlüdür. O sadece sınıra giden yolu bilir ve bu yolun ne zaman biteceğini asla bilemez. Ama ne kadar kısa olduğunu vakit geldiğinde hayıflanarak öğrenecektir. İlkeyi öğrenmiş olmak,insanın kişiliğini geliştirmez. İyi bir kafaya sahip olmak da yetmez. Mesele onu iyi kullanmaktır. Kendini adamadan,sınır tanımayan,bir dürtüyle hareket etmeden,büyük hiçbir amaç gerçekleştirilemez. Bilgi de tek başına işe yaramaz. İnanç ve eyleme dönüşürse, ancak, GÜÇ haline geçer.