28/06/2015 at 10:28 AM
AH BE ZAMAN
ZAMANIN TRENİNDE, İNİLECEK NE BİR DURAK, ÖDENECEK NE BİR ÜCRET, NE DE BİZLERİ KARŞILAYACAK SEVDİKLERİMİZ HİÇ OLMAYACAK.
O TREN Kİ HIZINI HİÇ AZALTMADAN RAYLARI YUTARCASINA GİDİŞİNDE,
BEDENİMİZDEN VE RUHUMUZDAN KÜÇÜK PARÇALARI VE BİR RÜZGAR HAFİFLİĞİNDE HAYALLERİMİZİ VE ANILARIMIZI DA ALARAK YOLUNA DEVAM EDECEK.
TA Kİ DURDUĞU YERDE HAYAT TOZLARIMIZIN HEPSİNİ TABİATA SAVURUNCAYA VE ÇIĞLIKLARIMIZIN HEPTEN SUSACAĞI O *** DEK.
NEDEN Kİ ?
İNSAN DENEN MUAMMA, SON DURAĞA DOĞRU HIZLA YAKLAŞIRKEN;
CANINI ACITAN VE YAŞAMDAN SOĞUTUP IŞIĞINI AZALTAN HER SANİYEYE HER YAŞANMIŞ VE BİTMİŞ ZAMANA İNATLA, HIRSLA DAHA FAZLA
“HOŞGELDİN “ DER.
BEYHUDE ZAMANDAN DAHA NE İSTER?
KALAN ASUDE YAŞAM O KADAR ÇOK MU Kİ?
KAÇ TANE SICAK YAZLARIMIZ VAR Kİ?
KAÇ YILDIZLI GECE, KAÇ AŞK ŞARKISI ?
NE KADAR MUHABBET, NE KADAR HÜZÜN.?
NE KADAR SEVGİ.?
VE YANIMIZDA OLAN KAÇ KİŞİ.?
GELECEK OLAN MİSAFİR GENÇLİK Mİ Kİ ?
YOKSA YAŞANMAMIŞLIK MI ?
UMUT ADINDA GELİP YÜZÜMÜZE ÇARPAN,
SIRTIMIZDAN SOĞUK TER OLARAK ÇIKIP YERE DÖKÜLÜNCE DE
KADER OLUVEREN HANİ.
SAYGIMLA.